Increase of Decrease?

 

Deze zomer is het me nog weer duidelijker geworden. Hij moet meer worden en ik minder. Ik wist dat natuurlijk wel, heb het vaak gehoord en gelezen. Maar de kracht van die woorden is moeilijk uit te leggen of te vatten. Het draait in onze maatschappij zóveel om ons dat we dat bijna niet meer door hebben. En zonder het te beseffen bidden we iedere dag: Ons koninkrijk kome en onze wil geschiede.... Of ligt het aan mij? Ik heb veel mooie gesprekken gehad met mooie mensen. Mensen die soms door diepe dalen gaan. Omdat een partner of kind overleed, of omdat er geen kinderen kunnen komen. Of in sommige gevallen was er niet een partner om dus nog maar over kinderen te zwijgen. Ook huwelijksproblemen kunnen zo aanwezig zijn, dat deze moeilijke dingen ons in beslag dreigen te nemen.

 

En soms komt het dan voor dat we vergeten ons oog gericht te houden op Jezus, de voleinder van deze wereld. Soms kiezen we er bewust voor om onze ogen daar een tijdje niet op te richten.  Veel mensen in mijn omgeving nemen een beetje afstand. Zelf ken ik die periodes ook wel, dat mijn geloof en de zekerheid die dat geloof brengt een beetje op de achtergrond komt. Soms was ik zo overspoeld door het lijden in mijn leven, dat ik me er maar moeilijk uit onttrok. Maar als ik terugkijk naar die periodes dan zie ik dat het uiteindelijk dan vooral toch om mij ging. Om mij en mijn leven. Over de moeites en de strijd. Hoe kon ik meer bloeien en groeien en tot ontplooiing komen. Ik heb er deze zomer voorgoed mee afgerekend. Dat is niet het leven wat ik wil. Ik zeg Johannes liever na: He must increase, I must decrease. Ik besef me dat dit met vallen en opstaan zal blijven gaan. Maar het mooie is wel hoe meer ik me daarvan bewust wordt, hoe kleiner ik me voel, hoe groter Hij in mij is en hoe meer ik voel dat ik het leven aan kan en sterk in mijn schoenen sta. Het gaat immers niet om mij maar om Hem, en dat is best bevrijdend. 

 

Zoals componist Henk Pool het dit weekend zo mooi zei: Het gaat altijd om de Gever en nooit om de gave. Het gaat om Hem en niet om mij. Of zoals Wieger Sikkema, voorzitter van de stichting me een paar weken geleden toevertrouwde, toen hij 2 dagen ervoor een open hart operatie onderging: Hoe kleiner ik me voelde, hoe meer ik voelde dat ik daar was waar God me hebben wilde. hoe meer Hij zich in mijn zwakheid kon tonen!

 

Ik heb deze zomer weinig naar de Olympische Spelen gekeken. Maar op een regenachtige zondagmiddag vorige week, keken we naar de marathon waarmee de spelen afsloten. Het was een Keniaan, Eliud Kipchoge die zegevierde. Zijn blik was continu gericht op de eindstreep, nooit één keer keek hij om. Nummer twee Feyisa Lilesa uit Ethiopïe, deed er meer dan een minuut langer over, maar de keren dat hij omkeek waren voor mij ontelbaar. Het drong tot me door. We moeten onze blik gericht houden op Jezus zoals Hebreeën 12 dat zegt. En niet verstrikt raken (door zonden, ziekte of pijn). niet achterom kijken maar doorlopen. Onze blik gericht op Hem. Het gaat immers om Hem. Om het grotere plaatje. Eens zullen we dat plaatje snappen en valt alles op zijn plek. Tot het zover is moeten we onze stichting misschien toch stichting Decrease noemen?

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

© 2016 by Peter and Carin van Essen  Foto's: Jane Lasonder