Ik zie je

February 15, 2017

Het is nog donker als we om 05.00 uur de auto instappen om samen met Aleksander, zijn vrouw Danielle en een familielid richting Kamp Sid rijden. Kamp Sid is het kamp waar de kerk regelmatig eten uitdeelt aan de vluchtelingen. De rit duurt zo'n 2 uur. We kunnen dus nog even heerlijk doorslapen en daar maken we dankbaar gebruik van :).

 

In stilte zegenen

Het is inmiddels half 9 als we aankomen bij Kamp Sid en warm worden verwelkomt door het Servische Rode Kruis die hier werkt. In het kamp verblijven gezinnen, maar ook alleenreizende tieners. We gaan het Rode Kruis helpen met het uitdelen van ontbijt. Dit bestaat vandaag uit twee eieren, brood, drinken, chocolade. Bij het uitdelen van het eten, bidden we in stilte een zegen over ze uit. Hutje mutje Na het uitdelen lopen we, samen met iemand van het Rode Kruis, door het kamp. Het is heel fijn om te zien dat het huis waar de gezinnen wonen heel warm is. De kamers worden gedeeld met meerdere gezinnen. Dekens dienen als afscheiding en privacy. Het is 'hutje mutje'. De ramen zijn afgeplakt en we zien schimmel in de hoeken van het huis. We ontmoeten een jonge vrouw met haar drie kinderen. De jongste is net drie maanden oud. What a cuty! Het is mooi om te zien hoe ze met het weinige dat ze heeft, toch een fijn bedje heeft gemaakt voor haar baby. Ze geniet er zichtbaar van om haar baby te laten zien aan ons.

 

Prachtige muziek

We rijden door naar Belgrado, de hoofdstad van Servie. Hier verblijven 1200 vluchtelingen, met name Afghaanse en Pakistaanse jongens. Ze proberen vanuit hier de grens over te steken. De meesten wonen hier zo'n drie maanden inmiddels. We ontmoeten Dragan, die hier samen met Aleksander werkt. Hij komt hier elke dag en deelt voedsel uit. De jongens kennen hem goed. Vandaag helpen wij met het uitdelen van eten. Kim heeft haar viool meegenomen en speelt prachtige muziek tijdens het uitdelen. Geeft een hele rustige sfeer. We maken fun met de jongens, kijken ze aan, knikken naar ze. En we krijgen een heerlijke smile terug. Joy. Want ook dat zien we hier.

 

Schrijnende situatie, maar ook doorzettingsvermogen en vrolijkheid. Slapen op piepschuim platen Schrijnend, want de plek waar de jongens verblijven, is echt vreselijk. Soort barakken waar ze verblijven. En het is er zo koud. Om warm te blijven stoken ze binnen vuur, overal is viezigheid en er is bijna geen licht. Ze slapen op piepschuim platen en dekens, maar dat houdt ze natuurlijk niet warm bij -5 graden of misschien nog wel kouder. En de rook van het vuur blijft hangen, niet gezond. En tja, een douche en wc is hier een 'missing link''.

 

"I lost everything"

Een Afghaanse jongen die ik spreek heeft het inmiddels twee keer geprobeerd om de grenst over te steken. Maar de grens zit potdicht. Als ik vraag of hij slecht is behandeld bij zijn pogingen de grens over te steken vertelt hij: "I am lucky I think. They just sent me back. I know it could have gone different". Hij vertelt verder: "I am civil engineer. Back home I had everything; nice job, warm house, friends, food. A good life. Now I have nothing anymore. Lost everything". Hij haalt zijn schouders op en kijkt me wat uitzichtloos om zich heen. Ik zie een bal liggen en we beginnen te voetballen. In no time komen er nog een paar andere jongens aan en voetballen mee. Heerlijk om zo even samen bezig te zijn en het schrijnende om ons heen te vergeten.

 

 

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

© 2016 by Peter and Carin van Essen  Foto's: Jane Lasonder