Altijd hoop

November 1, 2017

Afgelopen week was niet makkelijk voor mij.

 

Kreeg ik vorig jaar oktober in een droom  een huis te zien waar we in gingen wonen, kwam ik op een bijzondere wijze na een half jaar voor dit huis te staan, met daarnaast een grote hal, kantoren en ruimtes. Ik ontdekte  de oorsprong, de mogelijkheden, en ging samen met Peter en een team van mooie mensen /investeerders het avontuur aan om stappen te nemen dit terrein te gaan kopen. De onderhandelingen waren al bezig, maar dan plots tijdens onze reis in Israël, wordt het huis dat al vijf en een half jaar te koop staat (en waar voor ons nog maar twee anderen gekeken hebben), aan een ander verkocht.

 

Alles kwam even stil te staan.

Alles kwam even op losse schroeven te staan.

En dat staat het eigenlijk nog. 

Pauze. Wat nu? Hoe verder?

 

Manna voor elke dag. Ik maakte er een aflevering van in de Negev woestijn voor Bijbelcheck.

Vertrouw op God en niet op je eigen verstand en eigen kunnen. Hiermee sluit ik menig verhaal in Bijbelcheck af, van Gideon en zijn kleine leger, tot David met zijn kleine steen en Elia tegenover de grote schare profeten op de berg Karmel.

 

En terwijl ik de verhalen momenteel aan het editen ben en doorneem met een collega van Family7,  neem ik de woorden tot me die ik vol enthousiasme aan de kinderen vertel.

 

Ik mag op God vertrouwen, terwijl ik even niet weet hoe nu verder te gaan. Net als het volk Israël die niet weet wat ze zullen eten in de woestijn. Net als Gideon, die met bibberende knieën de vijand tegemoet treedt. Net als David, die met een eenvoudige slinger op de vijand afstapt. Net als Elia die God vraagt om vuur uit de hemel.

 

Jezus kan ieder die beproefd wordt bij staan zegt Hebreën 2:18, juist omdat Hij zelf op de proef werd gesteld.

 

En dan moet ik opeens denken aan onze ontmoetingen in Israël de afgelopen weken. Sveta, Andrej, Katya en Nick. David, Ruslan en Gleb. Verhalen die me rillingen bezorgden. Wat werden ze op de proef gesteld. Gewelddadige vaders, heroïne verslavingen, criminele activiteiten, pittige gevangenisstraffen, zwerven op straat, vijf keer terugvallen, voorouders die mensen vermoordden in het Russische leger, besmet zijn met HIV. 

 

Pure wanhoop. Tenminste, zo begint het verhaal. Maar dan is er een ommekeer in hun leven.  Jezus staat hen bij. Notabene in het beloofde land waar ze als Russische, Oekraiense, Tjetjeense of Georgische jood terecht zijn gekomen. En in hun diepte, in hun wanhoop en onzekerheid, ja in de crisis raakt Jezus hen aan en brengt herstel. 

 

Ivan leefde vorige week nog op straat, maar heeft nu een thuis gevonden in de rehab van Bersheeba. Ruslan leidt deze warme opvangplek terwijl hij een paar jaar geleden zelf nog in die situatie zat. David zat gevangen en deed alles wat verboden was, maar leidt nu drie gemeenschappen en een rehab centrum als voorganger met zijn vrouw en twee dochters.

 

Hoe was jullie reis naar Israël, vragen mensen me.  Tja het was intensief om in 11 dagen van Haifa tot Bersheeva en van Rishon le Zion tot Netanya te spreken, zingen, onderwijzen en bidden. Eenvoudige kamers met harde bedden en weinig privacy. Maar het was rijk. Het was groots. Het was indrukwekkend. We mochten ze iets van onszelf geven met viool en zang, met woorden en gebed, met liefde en een luisterend oor.  Maar we mochten bovenal van hen ontvangen, hun levensverhaal en getuigenis. Dat in de diepste put toch een uitweg was. Dat in de donkerste nacht het Licht kwam schijnen. Dat in de grootste wanhoop weer hoop mocht doorklinken. Als er één ding is wat ik kan zeggen over onze reis naar Israël, is dat we vele malen hebben gehoord dat er altijd hoop is.

 

En laat dat nou net zijn wat ik nu nodig heb. Hoe het er morgen ook uit gaat zien, er is altijd hoop!

 

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

© 2016 by Peter and Carin van Essen  Foto's: Jane Lasonder