Bloei en groei!


Vandaag is een dag die me terugbrengt naar 23 jaar geleden. De dag dat ik ging trouwen met mijn eerste liefde. Wat was ik jong, nog maar 21 jaar, en wat had ik grote dromen.

Het was een stralende dag, net als vandaag, en alle krentenbomen in Nunspeet stonden in bloei. Ook wij bloeiden volop, omringd door vele kostbare vrienden en familie. We zeiden ja tegen elkaar, in ziekte of gezondheid, in vreugde of verdriet, in moeite of geluk. Maar al na acht jaar werd de moeite als zo zwaar ervaren dat het ja van mijn jeugdliefde een nee werd.

Een periode die voelde alsof het nooit meer mogelijk was om te bloeien. Alsof al het leven uit me getrokken werd. Ik ging door, vast beraden om mijn zoon van drie een mooie toekomst te geven, met boven mijn bed de tekst uit Jesaja 54, (Je Maker neemt je tot vrouw), maar van binnen voelde ik me dood. Nu 23 jaar later weet ik dat ik kan bloeien (juist) na periodes waarin ik me dood voel. Ook mijn zoon, een boom van bijna twee meter, bloeit als nooit te voren, wat ben ik trots!

Na 23 jaar begrijp ik Psalm 23 beter dan ooit. Na dalen van diepe duisternis volgen ook weer rustige wateren en grazige weiden. Ze zullen elkaar blijven afwisselen, maar het belangrijkste is om in het huis van de Heer te verblijven tot in lengte van dagen. Om telkens weer aan Zijn tafel te zitten waar mijn beker vol wordt gegoten en mijn hoofd gezalfd wordt met olie.

In de afgelopen 23 jaar zei mijn jeugdliefde ja en daarna nee, ik leerde wat het betekent dat God mijn echtgenoot wil zijn en dat Zijn ja voor eeuwig is en ik mocht tien jaar geleden opnieuw het ja-woord horen en leren wat het betekent om trouw te zijn in vreugde en verdriet, in moeite en geluk.

Maar misschien wel het sterkste wat ik in deze 23 jaar heb geleerd is het seizoen te omarmen waarin ik zit. In plaats van bang te zijn dat ik nooit meer zal bloeien, in plaats van verdriet te voelen in dode of dorre periodes, heb ik het afgelopen jaar juist gebeden om meer te sterven aan mezelf. Pas als een zaad sterft kan het tot bloei komen.

In mijn dagboek schreef ik pas:

Heer ik wil nóg meer sterven aan mezelf. Nóg minder van mij en nóg meer van U. Heer hoe moeilijk ik dat ook vindt. Hoe zeer het ook doet. Ik wil U gehoorzamen, want sterven aan mij brengt leven in mij. Net als de korrel die in de aarde valt, sterft en bloeit.

En wat er dan kan gebeuren heb ik afgelopen week door het raam mogen zien. Achter onze tijdelijke woning en midden tussen alle huizen in, is een klein weilandje waarop twee paarden staan te grazen. Midden in het weiland staat een oude en naar ik dacht dode boom. Tot ik afgelopen week door het raam naar buiten kijk en wat schetst mijn verbazing? Die oude dorre boom staat in bloei!

Ik vroeg aan de eigenaar van het weiland hoe dit mogelijk was. Ze begreep het zelf ook niet, de boom ziet er al jaren niet uit, maar iedere keer verrast hij hun opnieuw door te bloeien en vele appels te dragen.

Peter en ik hebben een paar jaar geleden Stichting Increase opgericht, wat groei en bloei betekent. Maar het betekent ook toenemen, vergroten en vermeerderen. En dan denk ik toch weer aan wat Johannes zei: He must increase but I must decrease. Hoe meer ik durf te sterven aan mezelf, durf los te laten wat ik heb, durf te aanvaarden dat het is zoals het is, hoe meer ruimte God in mij mag innemen waardoor ik kan bloeien zelfs in dorre of dode tijden....


Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.