Hand van mijn held

June 26, 2018

Het is alweer ruim een week geleden, maar ik zal haar nooit vergeten. Een klein vrouwtje in een onbeduidende jurk, zonder opsmuk en vol rimpels. Ze was inmiddels 82 jaar.

 

Ik mocht naast haar zitten en keek in haar ogen die een verhaal vertelde. Het waren ogen van verdriet maar toch van vreugde. Ik pakte haar hand. Handen die zoveel hadden losgelaten. Handen die ontelbare tranen hadden weggeveegd. Handen die waren gevouwen en die naar omhoog waren gestrekt.

 

Korea. Toen zij geboren werd, was er vrede. In hun huis hing een mooi bord waarop stond dat in dit huis Jezus werd aanbeden. Ze groeide op met een rotsvast geloof, niet wetende wat haar te wachten stond. Als tiener van 14 begon de oorlog en voor ze het wist groeide ze op in een communistisch regime waarin geloven verboden was. 

 

De dag kwam dat werd ontdekt dat haar broer iets deed wat de hele familie uit elkaar zou rukken. Iets wat volgens de overheid verboden was en ze sloten haar broer op in een vreselijk werkkamp waar hij na jaren onmenselijk werken en lijden stierf. Ook haar andere familieleden en zijzelf werden opgesloten, verdeeld over het land maar zij hebben het overleefd en wisten ook hun geloof in God te behouden.

 

Zijzelf trouwde met een niet-gelovige man en kreeg twee lieve kinderen. Maar toen haar man er achter kwam dat zij geloofde werd ze gedwongen tot echtscheiding en nam hij haar dierbare kinderen van 1 en 3 jaar af.

 

Uiteindelijk nam ze het risico om de vlucht naar China te wagen en daar een nieuw leven op te bouwen. Ook haar ouders waren inmiddels daar en haar vader wilde dat ze met een Chinese man trouwde die acht kinderen had. Andermans kinderen opvoeden terwijl je jouw eigen schatten nooit meer mag zien.

 

Haar leven werd een aaneenrijging van loslaten en vertrouwen. En toch besloot ze op 80-jarige leeftijd om een bijbelschool te doen en zo het evangelie te brengen aan haar landgenoten.

En daarom is zij mijn held. 

 

Dwars door alle omstandigheden van het leven blijven vertrouwen op God die erbij is, kracht en moed geeft in de wetenschap dat het lijden in deze wereld niet opweegt tegen de vreugde die ons te wachten staat als we in het huis van onze hemelse Vader komen.

 

Ik mocht haar hand vasthouden. Ik mocht in haar ogen kijken. Ik mocht haar verhaal horen samen met 1300 anderen die ademloos luisterden. Ik mocht haar Amazing Grace horen zingen in haar eigen taal en in haar voetsporen verder zingen.

 

Tot slot mocht ik een lied voor haar zingen, wat ik speciaal voor haar en voor haar volk heb geschreven:

 

Here we stand

With our sisters and brothers

Lord deliver this land

Where freedom is not contained

Lord we cry out and declare

North Korea in the palm of Your hand

 

 

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

© 2016 by Peter and Carin van Essen  Foto's: Jane Lasonder