Veerkracht en vechtlust

October 23, 2018

 

Ik ben alweer een paar dagen thuis, maar mijn hart is nog op Lesbos. Wat was het kostbaar om zes talentvolle en bijzondere vrouwen te mogen leiden via onze stichting Increase om samen liefde uit te delen in deze moeilijke plek. En ook al gaat het leven hier weer door, we zijn hard bezig om te kijken wat we kunnen doen voor de lange termijn.

Er zijn heel vaak momentjes dat ik denk aan de mensen die we mochten ontmoeten, die we mochten helpen en aan de wonderlijke dingen die God afgelopen week daar heeft gedaan......
 

Zo denk ik aan dat gezin uit Aleppo met hun vijf kinderen die net aangekomen zijn via een levensgevaarlijke boottocht in de hoop op een beter leven, om dan bij de afdeling New Arrivals op een betonnen vloer te moeten slapen met ieder twee stoffige dekens (en geen mattas kussen of tent) totdat er een plekje voor hen is in het kamp Moria.


Of aan die lieve minderjarige jongen uit Afghanistan, die de hele week om me heen hangt en mijn rechterhand is, en die me vertelde dat zijn vader vermoord is door de Taliban en zijn moeder van verdriet in een depressie is gekomen. Hij groeide op bij zijn oom die hem heel veel sloeg, en nu is hij hier. 


Of ik denk aan die prachtige oma van 81 zonder tanden in haar mond, ook uit Aleppo, ze zat de hele dag op een houten pallet of op haar stapelbed in de vrouwenafdeling van het kamp, met liters vocht in haar benen, te wachten op het moment dat ze herenigd kan worden met haar zoon en zijn gezin in België.


Aan die schat van een Somalische baby van vier dagen oud, die we een prachtig tasje spullen uit Nederland mochten geven. Haar moeder moest na drie dagen het kamp alweer doorlopen, en je moet weten hoe heuvelachtig en zwaar dat is. 


Aan die prachtige jonge vrouw uit Afghanistan die het uit kermde en schreeuwde, moord en brand, dat ze niet alleen in het kamp wilde verblijven maar op de vrouwenafdeling wilde zijn. Ik moest haar troosten en vasthouden en huilend vertelde ik dat daar nu nog geen plek voor haar is. Ze kermde dat ze wist wat haar dan stond te gebeuren.... en uiteindelijk vond mijn rechterhand een gezin bij wie ze zo lang mocht bivakkeren in de tent.


En die moeder in Olive Grove, (een onbewaakt tenten kamp net buiten het kamp) wiens arm vol sneeën zat die me vertelde wat voor zware jaren ze achter de rug gehad. Ik zag zo'n pijn in haar ogen dat de tranen in mijn ogen sprongen.


Bij iedere maaltijd die ik hier in Nederland weer mag genieten denk ik aan de lange voedselrij waar mensen uren wachten op een schamele maaltijd. Iedere dag je papieren laten zien met je nummer om te checken of je wel recht hebt op die maaltijd. En naast de rij staan de vuilnisbakken waardoor je eigenlijk over je nek gaat.

 

Maar ik denk ook aan de vele kostbare momenten waarin ik veerkracht en vechtlust zag. Waarin ik ontdekte hoe God aan het werk is in mensenlevens. Waar ik vrijwilligers zag die liefde gaven ver van hun eigen land vandaan.


Kioskjes aan de kant van de weg met koelkast waarin koude sapjes en flesjes prik staan. We werden op een dag uitgenodigd om wat te komen drinken en daar zaten we dan, uitzicht op de voedingsrij en vuilnisplaats, het stonk, het was heet, maar een stralende man gaf ons een koude ijsthee vol trots en prees God dat Hij dit had mogelijk gemaakt.


Of die barak waar 20 mannen echt een thuis hadden gemaakt en zorg droegen voor een bejaarde man die ze als hun vader behandelden. De schoenen keurig op een rij in een kastje tegen de muur, de bedden netjes opgemaakt en een gekleurd kleed op de grond waar ze konden zitten. Het was een van de weinige plekken waar ik bedden heb gezien trouwens.


Of toen ik met een vrijwilliger werd uitgenodigd in een klein tentje waar er verse thee voor ons werd gezet en hij vol trots zijn vertrek aan ons liet zien.


Ik moet denken aan de vrouwen bijeenkomst waar de vrijwilligers zoveel liefde hadden voor de vrouwen en ze echt even wilde verwennen. Hoe een lied of een bolletje wol en breinaalden weer een lach op hun gezicht kon brengen. 


En al die kinderen die ons stralend toe lachten en onze hand pakten als we langs liepen.


Aan de geweldige laatste avond die we hadden op de boot van Jeugd met een Opdracht in de haven van Mytileni. Wat daar gebeurde kan ik nog niet bevatten. Daar heb ik gemerkt hoe groot onze God is.

 

Ik was gevraagd om die avond te spreken en hoewel ik dacht dat ik me met name op vrijwilligers zou richten, bleken er ook zo'n 30 vluchtelingen te zijn waarvan het grootste deel moslim was. Ik had voorbereid om mijn levensverhaal te vertellen aan de hand van psalm 23. Dat de Heer onze herder wil zijn en ons wil leiden, ook door diepe dalen. Dat we aan Zijn tafel mogen gaan zitten om tot rust te komen bij Hem en dat Hij onze beker doet overstromen.

 

Na afloop komt de vertaler naar me toe met grote ogen en vraagt of ik wil luisteren naar een moslimgezin uit Homs in Syrië. De man begint me enthousiast te vertellen dat de dingen waar over ik heb gesproken aan hem zijn geopenbaard in dromen! Hij vertelde dat Jezus al een aantal keer aan hem was verschenen in dromen, Hij had gezegd dat Hij de herder was en wij mensen zijn schapen mogen zijn, Jezus had hem de tafel met de beker en het brood getoond, ook zag hij dat Jezus zijn hart nam en het verving door een wit hart. Hij zag hoe hij zelf onder water ging en weer boven kwam. Ook zei Jezus dat hij zich niet zorgen hoefde te maken over Syrië omdat Jezus zou terugkomen en hij op hem zou wachten op de berg in Jeruzalem en dan zou de hele aarde nieuw worden.... ik keek met grote ogen, de vertaler keek met grote ogen, mijn vriendin Maja die Arabisch kan keek met grote ogen en de man die het vertelde had de grootste ogen van allemaal.

 

Die avond besloot hij met zijn gezin zijn leven aan Jezus te geven en wilde zich laten dopen! In mijn enthousiasme wilde ik dat de volgende dag nog doen voordat wij vertrokken, maar de leider van de Bijbelstudie wilde hem met zijn gezin eerst voorbereiden op de mogelijke vervolging die zou kunnen komen. Maar wat een grote vreugde was er! Wat een feest dat Jezus zelf dit gezin had voorbereid op deze avond dat ik sprak en dat Jezus dus ook de vele gebeden van christenen verhoord door zichzelf in visioenen en dromen te openbaren!

 

Laten we doorgaan met onze gebeden voor vluchtelingen op Lesbos en in de wereld en de moslims die ook afstammen van Abraham! Laten we ons blijven inzetten voor deze vluchtelingen die op ons continent zijn aangespoeld en die onze hulp zo hard nodig hebben!

 

 

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

© 2016 by Peter and Carin van Essen  Foto's: Jane Lasonder