Deinen op de golven


Ik wil je even meenemen naar ons afgelopen jaar. Ik herinner me nog goed dat we met lieve mensen van onze kerk het nieuwe jaar samen inluidden met oliebollen en muziek en we hadden nog geen idee wat er in 2018 zou gebeuren. Wel wisten we dat we 10 februari ons huis uit moesten.

En precies een maand voordat het zover was hoorden we dat we tijdelijk terecht konden in een tussenwoning in het centrum van Apeldoorn. Wat een opluchting! Maar ook heel anders dan gehoopt. Want we waren al tijden bezig met een groot pand om een muziekcentrum en een Huis van Aanbidding te starten. We moesten leren om mee te deinen op de golven van het moment.

En in de afgelopen 10 maanden dat we hier wonen zijn er heel wat golven geweest. Zou dit dan het geschikte pand zijn? Plannen maken, bestemming wijzigen, met investeerders om tafel, noem maar op. Maar nee, ook dit was niet het pand. Zou dat pand geschikt zijn? Maar nee dat werd em ook niet. Net voor de zomer gaven we alles terug aan onze hemelse Vader. Hij moest het nu maar laten zien, want wij wisten het even niet meer.

Toen Peter en ik in september in het bos wandelden en letterlijk vroegen: God geef ons alstublieft een teken, laat ons zien wat Uw weg is, liepen we tegen een spreng aan die we nooit eerder hadden gezien. Een bron waar water uit de grond kwam op borrelen. Het zag er eigenlijk meer uit als een modderige drap. Maar wat dat water kon doen, zagen we aan de spreng die honderden meters door het bos richting de stad loopt en die vlakbij ons huis als prachtige beek kabbelt in het park waar Elsa visjes vangt en bloemen zoners naar hartelust bloeien.

Wat een hoopvol teken van boven. We reden weer naar huis langs de Frankenlaan 38. We zeiden tegen elkaar: dit huis zou toch wel het meest geschikt zijn voor ons! Een voormalig Protestant Militair Tehuis met een grote zaal met mooie accoustiek, verschillende ruimtes om muziek te maken of training te geven, een bedrijfswoning erbij en aan de rand van het bos gelegen.

Thuis aangekomen open ik mijn mail en wat schetst mijn verbazing: de makelaar nodigt ons uit om het pand op de Frankenlaan te komen kijken! Dit terwijl we vier of vijf maanden ervoor hadden laten weten geïnteresseerd te zijn in het pand maar door de huurders die er in zaten was het niet mogelijk het te bezichtigen en dus hadden wij het weer losgelaten. En precies een half uur nadat we er langs rijden en zeggen dat het geschikt zou zijn krijgen we dit mailtje. Twee dagen later wil ik de deur uitstappen om naar het pand toe te gaan en ligt er een brief op de deurmat dat we het huurhuis waar we nu inzitten per 31 december moeten verlaten. Tjonge, dit volgt elkaar wel heel bijzonder op.

In de weken die hier op volgen lopen we met verschillende mensen door het pand en terwijl ik op Lesbos zit doet Peter een bod namens ons. Er waren verschillende geïnteresseerden en we moesten opbieden. En ja hoor, met maar een heel klein verschil hebben wij het hoogste geboden! Zo tekenden wij eind oktober voor een prachtig pand waar we de dromen die God in ons hart heeft gelegd kunnen realiseren.

Dan volgt er nog een spannende en lange weg. Gaat het lukken met de financiën, de bestemming, en alles wat erbij komt kijken? Gesprekken met notaris, financieel adviseur, makelaar, eigenaar, investeerders, raadgevers maar bovenal met onze hemelse Vader. Is dit nu echt de weg voor ons? Gaat het ook lukken om het op tijd voor elkaar te krijgen? We maakten bijzondere dingen mee. Een alleenstaande moeder of een gezin uit de kerk wat een deel van hun spaargeld aan ons wil uitlenen voor de aankoop van het pand. Mensen die hun diensten gratis wilden aanbieden. We werden steeds enthousiaster!

Maar afgelopen maandag zakte de moed in onze schoenen. Het leek er toch sterk op dat we het niet op tijd voor elkaar zouden krijgen. Terwijl we over drie weken uit onze tijdelijke huurwoning moeten. Hoe zit het nou? Hoe moet het nou? We belden met de eigenaar dat we het pand waarschijnlijk toch los moeten laten. Hij komt met een geweldig voorstel. We mogen in het pand gaan wonen en in alle rust de bestemming en de financiën voor elkaar krijgen. Wat een opluchting! Wat een zegen! Over 16 dagen vertrekken wij naar Frankenlaan 38!

We weten niet hoe de toekomst zal gaan, en misschien hoeven we dat ook niet te weten. Het is niet voor niks dat Jezus ons leerde bidden: Geef ons heden ons dagelijks brood. En niet eentje voor in de diepvries zoals Rikkert Zuiderveld ooit zei. Ook het volk van Israël moest iedere dag weer vertrouwen dat het manna uit de hemel kwam. En zo willen wij leven. In vertrouwen! We laten alles los om van Hem te ontvangen wat Hij voor ons heeft! En we zijn superblij met dit geweldige pand en we nemen jullie graag even mee om een kijkje te nemen! Enneh... nu gauw de boel inpakken!

!


Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.